Hoofdstuk 1: Verjaardag Verrassingen.
Toen ik dertien jaar oud was, verhuisden mijn vader en ik naar een kleiner huis in een dorp buiten de stad. Mijn vader kon het luxe vijf-kamer appartement met dakterras niet meer veroorloven toen hij vanwege de economische crisis ontslagen werd. Mijn vader was de enige die een inkomen had bij ons thuis. Mijn moeder was niet meer bij ons. Ik heb haar nooit gekend. Mijn vader wilde er niet zo veel over loslaten. ‘Ze is er niet meer,’ zei hij altijd als ik er naar vroeg. Niets meer dan dat. Ik werd overgeplaatst naar een andere school. vijf kilometer op de fiets met een zware boekentas was niet zo erg toch? Ik bedoel, heel veel kinderen van mijn leeftijd deden dat. Dat was wel even anders op mijn vorige school. Daar stopte een stadsbus vlak voor de deur van de school en een metrohalte was vlak om de hoek. Op mijn nieuwe school ontmoette ik Carol. Zij was iemand die je, als je haar voor het eerst zag, zou omschrijven als een van de populaire meisjes. Ze werd altijd omringd door een grote groep mensen. In eerste instantie moest ik niets van dit soort mensen hebben, maar Carol was anders. Daar kwam ik achter toen ik met de les aardrijkskunde naast haar moest gaan zitten. Ze was zo aardig tegen mij. Totaal niet arrogant. Ze wilde alles van mij weten, waar ik vandaan kwam, wat mijn hobby’s waren, wat voor muziek ik leuk vond. En zij beantwoordde daarop elke vraag vol enthousiasme die ik haar stelde, totdat de leraar zei dat we stil moesten zijn en ons moesten richten op verschillende aardsoorten. Later die week ontmoette ik Jim. Een verlegen jongen met muis blond haar en een lang gezicht. Tijdens de pauze zat hij in zijn eentje aan een tafel te lezen. Toen ik bij hem aan tafel ging zitten wilde hij opstaan, maar ik zei dat hij mocht blijven zitten en dat deed hij. Carol en haar vriendengroep kwamen bij mij zitten en ik zag de ogen van Jim paniekerig richting de uitgang schieten. Maar na drie kwartier, toen de pauze was afgelopen, kwam hij er net zoals ik achter dat deze groep kinderen heel vriendelijk waren. Hij lachte en hij praatte mee met de rest, alsof ze al jaren vrienden waren. En zo ontmoette ik mijn twee nieuwe beste vrienden. Een luxe die ik op mijn vorige school niet had, alleen vanwege het feit dat ik niet tot de (enorm grote) populaire groep behoorde. Het is misschien raar, maar er zat een goede kant aan mijn vaders ontslag. Met mijn vader ging het ook weer helemaal prima. Hij kreeg een nieuwe baan bij een elektronica zaak aangeboden en ook al verdiende hij een hele hoop minder dan toen we nog in de stad woonden, we waren in ieder geval gelukkig. Carol, Jim en ik trokken steeds vaker met elkaar op. In de pauze zaten we met zijn drieën samen en af en toe planden we een tripje naar de stad, zodat ik al mijn favoriete plekjes aan hun kon laten zien. Met feestjes en verjaardagen waren zij de eerste die kwamen en de laatste die weggingen. We waren beste vrienden geworden. Ik kan mij die gelukkige dagen nog goed herinneren. En op twintig augustus, Carols zestiende verjaardag, spraken Jim en ik, zoals altijd af, om samen naar Carols huis toe te gaan. De dag dat alles begon te veranderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten